Hallâc-ı Mansûr

Ben sevdiğimim, sevdiğim de ben; biz bir bedene girmiş iki ruhuz.

أنا من أهوى ومن أهوى أنا / نحن روحان حللنا بدنا

Ene men ehvâ ve men ehvâ ene / Nahnü rûhâni halelnâ bedenâ

Hallâc-ı Mansûr, Dîvân, Muk. 57, ed. Louis Massignon, Journal Asiatique, CCXVIII, 1931.

Aşk birleştirmez gibi görünür, önce ayırır.
İnsanı kendinden eder.

Sonra daha derin bir kendiliğe götürür.

Seven ile sevilen arasındaki çizgi incelir.
Bir noktadan sonra kim seviyor, kim seviliyor anlaşılmaz.

Bu sözü tehlikeli yapan tam da budur:
Aşkın sonunda iki kişi kalmaz.

Paylaş
WhatsApp X Facebook Telegram