Kalp bir duvar olmaktan çıkınca
bir otlağa dönüşür.

Ceylan da gelir, keşiş de.
Kimse kapıda kimlik sormaz.

Bu kolay bir genişlik sanılır.
Oysa kalp kendi hâline bırakılınca
kapanmaya meyleder.

Açık kalmak bir emektir.
Her gün yeniden.

İbn Arabî bu otlağı
bir sevginin ardından anlatır.
Çünkü kalbi açık tutan fikir değil,
sevilen birinin yüzüdür.