Mevlânâ iki mısraya da
aynı kelimeyle başlıyor.
Sevgiden, sevgiden.

Acı tatlanıyor.
Bakır altın oluyor.

Malzeme değişmiyor.
Aynı hayat, aynı gün, aynı ev.
Bakan değişiyor.

Seven birinin yanında
katlanılmaz bir iş
bir gün hafifler.

Sevmeyi de şiiri de
insan burada öğrenir.