Kimsenin ayıbını yüzüne vurma;
kulağını onun sözüne kabul kapısı yap.
Kimsenün 'aybını urma yüzine
Gûşuñı bâb-ı kabûl it sözine
Nâbî, Hayriyye, b. 627 (1701).
Nâbî bu beyti oğluna yazar.
Başkasının kusuru kolay görünür.
Söylemek de kolaydır.
İnsan söyleyince bir de haklı çıktığını sanır.
Beyit başka bir iş verir.
Sus.
Dinle.
Kusuru bilmek bir bilgidir.
Yüze vurmamak başka bir bilgi.
İkincisi daha geç öğrenilir.
Çoğu zaman da
biri aynısını bize yapınca.