Allahım! Sana cehennem korkusuyla kulluk ediyorsam beni cehennemde yak. Cennet umuduyla kulluk ediyorsam cenneti bana haram et. Sana senin için kulluk ediyorsam bâki cemâlini benden esirgeme.
خداوندا! اگر تو را از بیم دوزخ میپرستم در دوزخم بسوز، و اگر به امید بهشت میپرستم، بر من حرام گردان. و اگر برای تو تو را میپرستیم، جمال باقی دریغ مدار.
Ferîdüddîn Attâr, Tezkiretü'l-Evliyâ, “Zikr-i Râbia-i Adeviyye” bölümü.
Korkuyla yapılan iş korkuya aittir.
Ödül için yapılan iş ödüle.
Râbia ikisini de masadan kaldırıyor.
Yak beni, diyor.
Mahrum et.
Geriye tek bir soru kalıyor:
Hiçbir şey almayacak olsan
yine sever miydin?
Bu soruyu insan kendine sormaktan çekinir.
Cevabı duymak istemez.
Hesap bittiği yerde
sevgi yeni başlar.