Hoşça bak zâtına kim zübde-i âlemsin sen
Merdüm-i dîde-i ekvân olan âdemsin sen
Şeyh Gâlib, Dîvân, “Ey dil ey dil” musammatının vasıta beyti (18. yy.).
Kendine iyi bak, diyor Gâlib.
Sen âlemin özüsün.
Varlığın gözbebeği sensin.
İnsan kendini başkasının bakışından tanır.
Beğenilince büyür,
beğenilmeyince küçülür.
Oysa hoşça bakmak ayna önünde durmak değildir.
Kendine emanet gibi bakmaktır.
Emanet övünmek için taşınmaz.
Özenle taşınır.
Düşmesin diye, kırılmasın diye.