Aşkın bir makamı vardır, diyor Yûnus.
Çıkılacak bir yer gibi.

Sonra ekliyor: bu makam eskidir.
Biz gelmeden önce de oradaydı.

Demek ki insan aşkı başlatmaz.
Çoktan başlamış bir söze katılır.

O sözü söyleyen kendi dilini kullandığını sanır.
Oysa dili kullanan başkasıdır.

İnsan bunu ancak susunca duyar.