Gönül Tanrı'nın tahtıdır, Tanrı gönüle baktı; kim bir gönül yıkarsa iki dünyada da talihsizdir.
Gönül Çalab'ın tahtı, gönüle Çalab baktı / İki cihan bedbahtı, kim gönül yıkar ise
Yûnus Emre, Dîvân (Timurtaş 1989, s. 163'teki metinden: Çakıroğlu, "Yunus Emre Divanı'nda Gönül").
Taht dendi mi insan saray düşünür.
Yûnus bir göğüs gösteriyor.
Kâbe, mescit, tapınak elle yapılır.
Gönül her insanla birlikte yürür.
Hiçbir mimari istemez.
Sonra dize keskinleşir.
Kim bir gönül yıkarsa
iki dünyada da talihsizdir.
Taş duvar yeniden örülür.
Kırılan gönül için
aynı şeyi söylemek zor.