Ben yürürüm yana yana, aşk boyadı beni kana; ne akıllıyım ne divane, gel gör beni aşk neyledi.
Ben yürürem yana yana
'Işk boyadı beni kana
Ne 'âkilem ne dîvâne
Gel gör beni 'ışk n'eyledi
Yûnus Emre, Dîvân, şiir 404, bent 2 (Mustafa Tatçı, Yûnus Emre Dîvânı, İstanbul 2008).
Yana yana yürümek.
Durmadan, söndürmeden.
Akıllı değil, deli de değil.
Arada bir yer var, adı yok.
Yûnus açıklamıyor.
Gel gör, diyor.
Aşkın ne yaptığı anlatılmaz.
Yüzde okunur.