Gelin tanış olalım, işi kolay tutalım; sevelim, sevilelim, dünya kimseye kalmaz.
Gelün tanşuk idelüm işi kolay tutalum / Sevelüm sevilelüm dünyâ kimseye kalmaz
Yûnus Emre, Dîvân, şiir 103, beyit 5 (Mustafa Tatçı, Yûnus Emre Dîvânı, İstanbul 2008).
Gelin, diyor Yûnus.
Çağrı kapıdan değil, gönülden.
Tanış olmak, yabancılığı bitirmek.
İşi kolay tutmak, yükü paylaşmak.
Sonra gerekçe geliyor:
dünya kimseye kalmaz.
Kalmayacak bir yerde
kavga uzun sürmez.
Sevgi kalır.