Beni bende demen, bende değilem
Bir ben vardır bende benden içeri
Yûnus Emre, Dîvân (13.-14. yy.), “içeri” redifli manzume.
Beni bende arama, diyor Yûnus.
Ben burada değilim.
İnsan adını söyler, yaşını söyler, işini söyler.
Hepsi doğrudur.
Hiçbiri o değildir.
Bir ben daha vardır.
İçeride, adı olmayan.
Ona ulaşmak için yürümek gerekmez.
Görünen beni biraz kenara çekmek yeter.
Aşk bunu insanın elinden tutup yapar.