يقولون إنّ الحجر يصير ياقوتًا في مقام الصبر؛ نعم يصير، لكن بدم الكبد.

گویند سنگ لعل شود در مقام صبر / آری شود ولیک به خون جگر شود

Gûyend seng la'l şeved der makâm-ı sabr / Ârî şeved velîk be-hûn-ı ciger şeved.

حافظ، الديوان، الغزل ٢٢٦، البيت ٢ (ترقيم گنجور)؛ القرن الرابع عشر.