Bir kez gönül yıktın ise, bu kıldığın namaz değil; yetmiş iki millet dahi elini yüzünü yumaz değil.
Bir kez gönül yıkdunısa bu kıldugun namâz degül / Yitmiş iki millet dahı elin yüzin yumaz degül
Yûnus Emre, Dîvân, şiir 166, beyit 1 (Mustafa Tatçı, Yûnus Emre Dîvânı, İstanbul 2008).
Namaz bir kapıdır.
Yûnus kapının önüne bir taş koyuyor:
gönül.
Abdest herkesin elindedir.
Yetmiş iki millet de yıkanır.
Yıkanan el, yıkılan gönlü onarmaz.
Önce onarılacak olan oradadır.