Derviş gönülsüz gerektir, sövene dilsiz gerektir; dövene elsiz gerektir, halka karşılık gerekmez.
Derviş gönülsüz gerekdür sögene dilsüz gerekdür / Dögene elsüz gerekdür halka berâber gerekmez
Yûnus Emre, Dîvân, şiir 111, beyit 2 (Mustafa Tatçı, Yûnus Emre Dîvânı, İstanbul 2008).
Bilinen söyleyişte sonu
"sen derviş olamazsın" diye biter.
Yûnus'un metninde öyle değil.
Söven olur, sesini çıkarma.
Döven olur, elini kaldırma.
Halka karşılık vermek gerekmez.
Derviş, karşılık vermeyi bırakandır.
Gönülsüz, yani gönlünü dava etmeyen.