İnsanların en acizi kardeş (dost) edinemeyendir; ondan da acizi, edindiği dostu kaybedendir.
أعجز الناس من عجز عن اكتساب الإخوان، وأعجز منه من ضيّع من ظفر به منهم
A'cezü'n-nâsi men aceze ani'ktisâbi'l-ihvân, ve a'cezü minhü men dayyaa men zafira bihî minhüm
Hz. Ali, Nehcü'l-Belâga, hikmet 12 (Subhî Sâlih neşri, s. 470; Abduh neşrinde hikmet 11). Nehcü'l-Belâga, Şerîf er-Radî'nin (ö. 1015) senetsiz derlemesidir.
Hz. Ali acizliği güçle ölçmüyor.
Gönülle ölçüyor.
Dost edinemeyen yalnız kalır.
Edindiği dostu kaybeden ise
bir şey bulup elinden düşürmüştür.
İkincisi daha ağır.
Çünkü yol açıktı, kapı aralıktı.