Kulum bana nafilelerle yaklaşmayı sürdürür, sonunda onu severim. Onu sevdiğimde işittiği kulağı, gördüğü gözü, tuttuğu eli, yürüdüğü ayağı olurum.
وما يزال عبدي يتقرب إلي بالنوافل حتى أحبه، فإذا أحببته كنت سمعه الذي يسمع به، وبصره الذي يبصر به، ويده التي يبطش بها، ورجله التي يمشي بها
Ve mâ yezâlü abdî yetekarrabü ileyye bi'n-nevâfili hattâ uhibbeh; fe-izâ ahbebtühû küntü sem'ahü'llezî yesme'u bih, ve basarahü'llezî yubsıru bih, ve yedehü'lletî yebtışü bihâ, ve riclehü'lletî yemşî bihâ.
Hadîs-i kudsî — Buhârî, Rikāk, no. 6502 (Ebû Hüreyre'den).
Kudsî hadis bir uyarıyla açılır: “Kim bir dostuma düşmanlık ederse ona savaş ilan ederim.” Sonra yakınlığın yolunu sayar; önce farzlar gelir, ardından nafileler.
Fenâ anlatılarının çoğu bu rivayete yaslanır, çünkü burada kul silinmez: kulağı, gözü, eli, ayağı yerindedir.
Değişen, onlarla işitenin ve görenin kim olduğudur.
Sahih kaynakta vuslatın tarifi sevgiyle başlar ve bedende görünür.