Ben bir melektim, yerim yüce cennetti; Âdem beni bu harap manastıra getirdi.
من ملک بودم و فردوس برین جایم بود
آدم آورد در این دیر خراب آبادمMen melek büdem u firdevs-i berîn câyem bûd
Âdem âverd der în deyr-i harâb-âbâdem
Hâfız, Dîvân, gazel 317, beyit 3 (Kazvînî-Ganî).
Hâfız insanın macerasını iki mısraya sığdırıyor.
Melektim, yerim cennetti.
Âdem beni bu harap manastıra getirdi.
Dünya bir manastır:
harap ama ibadet yeri.
Gurbet acı.
Ama insan bu harabede
eski yurdunu hatırlayabildiği için insandır.