Cefanı daha ne kadar çekeceğim? Bu da geçer.
Belân çoğaldı; bu da geçer.
تا کی کشم جفای تو؟ این نیز بگذرد
بسیار شد بلای تو، این نیز بگذردTâ key keşem cefâ-yı tu? În nîz begzered
bisyâr şod belâ-yı tu, în nîz begzered
Fahreddîn-i Irâkî, Dîvân, gazel 69, matla beyti (Ganjoor metni), 13. yüzyıl.
Irâkî'nin gazelinde bu üç kelime her beytin sonunda yeniden çalar, her seferinde başka bir yaraya dokunarak.
Cefa geçer, belâ geçer, mahrumiyet geçer; ömür de onlarla birlikte geçer.
Söz bu yüzden iki yanı keskin bir bıçaktır.
Dertli olana nefes aldırır, sevinçli olanı ayıltır.
Onu yalnızca kötü günde hatırlayan yarısını anlamıştır; tamamı, iyi günün ortasında da söylenebildiğinde anlaşılır.