Âyetin başı bir soru sorar: yeryüzünde hiç dolaşmadılar mı ki düşünecek kalpleri, işitecek kulakları olsun?
Yıkılmış şehirlerin, terk edilmiş kuyuların önünden geçip hiçbir şey fark etmeyenlerden söz edilmektedir.

Göz bakmış, taşı ve kuyuyu seçmiştir; ibret alacak olan uyanmamıştır.
Kur'ân körlüğü bu yüzden gözden alıp göğse taşır.

Mesnevî'nin ışıksız gözü de bu körlüğü anlatıyordu: bakmak başka, kalple seçmek başkadır.