Hikmeti dilediğine verir. Kime hikmet verilmişse şüphesiz ona çokça hayır verilmiştir.
Bundan ancak akıl sahipleri ibret alır.
يؤتي الحكمة من يشاء ۚ ومن يؤت الحكمة فقد أوتي خيرا كثيرا ۗ وما يذكر إلا أولو الألباب
Yü'ti'l-hikmete men yeşâ', ve men yü'te'l-hikmete fe-kad ûtiye hayran kesîrâ, ve mâ yezzekkeru illâ ülü'l-elbâb
Kur'ân-ı Kerîm, Bakara 2:269 (meal).
Ayet hikmeti kazanç diliyle anlatmaz, bağış diliyle anlatır.
Verilir der; çalışılarak koparılan bir şey olsaydı en çok okuyan en hikmetli olurdu.
Çaba kapıyı çalmaktır, kapıyı açan başkasıdır.
Hikmete çok hayır denmesi de boşuna değildir: mal harcandıkça azalır, o kullanıldıkça artar.
Son cümle bir şart koyar.
Verilen şey, ancak özü işleyen akılların elinde öğüde dönüşür.