كن كالماء؛ بلا عُقدة، وانجُ من جرح الأسنان. ما دمتُ أحمل عقدةً فإنك يقينًا تدقّني وتطحنني.

چون آب باش و بی گره از زخم دندان ها بجه
من تا گره دارم یقین می کوبی و می ساییم

Çün âb bâş u bî-gereh ez zahm-ı dendân-hâ biceh
Men tâ gereh dârem yakîn mî-kûbî vü mî-sâyîm

مولانا، ديوان شمس (الديوان الكبير)، الغزل ١٣٨٧ (ترقيم گنجور).