ظاهرُ الدرويشية ثوبٌ رثّ وشعرٌ محلوق؛ وحقيقتُها قلبٌ حيّ ونفسٌ ميتة.

ظاهر درویشی جامه ژنده است و موی سترده و حقیقت آن دل زنده و نفس مرده

Zâhir-i dervîşî câme-i jende est ü mûy-i sütürde ve hakîkat-i ân dil-i zinde vü nefs-i mürde

سعدي، كلستان، الباب الثاني، الحكاية ٤٦ (١٢٥٨).