Her kim aslından uzak düştüyse, vuslat zamanını yeniden arar.
هر کسی کو دور ماند از اصلِ خویش / باز جوید روزگارِ وصلِ خویش
Her kesî k'û dûr mând ez asl-ı hîş / Bâz cûyed rûzgâr-ı vasl-ı hîş
Mevlânâ, Mesnevî, I. defter, 4. beyit (Ganjoor metni).
Mesnevî'nin dördüncü beyti bütün kitabın anahtarıdır.
Ney sazlıktan kesilmiştir; feryadı bu yüzdendir.
Ama feryat bir kayıp değil, bir hatırlayıştır: Aslından uzak düşen, aslını unutmamıştır.
İnsanın içindeki o adı konmamış özlem, Gizli Hazine'den kalma bir hatıradır.
Özlemek, bir zamanlar orada olduğunu bilmektir.