İki kelime var…
Birbirini sımsıkı sarmış,
birbirini kucaklamış.
Ehad. Ahmed.
Ehad…
Bir, yegâne, tek.
Ahmed…
Beşerin övülmesinde kullanılabilecek,
mertebesi en yüksek kelime.
Ve iki kelime arasında bir harf…
Mim.
Tecellisine Ehad’ın mim harfi
eklendiğinde görünür Ahmed
Mim, yazılışı itibarıyla boynu büküktür.
Harfin makamı,
Kulun Rabbine en yakın olduğu andır
Köprüdür, mim.
Ehad’a ulaşmanın yolu,
Ahmed’e kurdurulan köprüdür.
Arşın, semanın, kalemin
yaratılış hikmetinde…
Nûr-i Muhammedî’nin sırrı aranır.
Bir doğuştur…
Bitirir, başlatır.
Ahmed, Ehad’ın göz bebeğidir.
“Lâ mevcûde illâ Hû…”
O’ndan başka hakiki varlık yoktur.
Maneviyatta Ahmed,
Hû’nun açıldığı gönül noktası
olarak görülmüştür.
İlahi hakikatin beşeriyete bildirildiği,
nübüvvetin kemale erdiği makam…
Ahmed.
“En güzel isimler Allah’ındır,
O’na o isimlerle dua edin,
O’nun isimleri konusunda eğriliğe
sapanları bırakın. Onlar yaptıklarının
cezasını göreceklerdir.”
A’râf, 180
Allah’ımız…
İlahi muradını,
isimlerinin tecellileriyle
varlık âleminde göstermiştir.
Her varlık,
O’nun kudretiyle varlık bulmuştur.
Her varlık,
ilahi isimlerin tecellilerinden
bir iz taşır.
İlahi kudret,
varlıkları isimlerle yaratmıştır.
Görünen çoklukta,
birliğin işaretleri saklıdır.
Ve bütün bu varlık âlemi,
O’nun kudretine delildir.
Her varlık O’ndan hâsıl olduğu için,
O’nun yaratışından bağımsız
düşünülemez.
Fakat O,
yarattıklarına muhtaç değildir.
Beşeriyet Âdem ile başlar.
Fakat makamlar farklıdır.
Tasavvuf ifadesiyle…
Deryâyı Nûr-i Muhammed,
yaratılışın hikmetinde bir sırdır.
“De ki: Eğer Allah’ı seviyorsanız
bana uyun ki Allah da sizi sevsin
ve günahlarınızı bağışlasın.”
Âl-i İmrân, 31
Bir harfle başlayan yolculuk…
Bir isimde açılır.
Ateş-i aşk’a yön, Ehad…
Boynu bükük bir köprü, mim.
Ehad’a yönelen gönlün rehberi Ahmed…
Ve…
Muhammed ile başlayan,
Muhammed ile neticelenir.
mim