Besmele’den sonra gelen ilk kelime
boşuna değil
“Elhamdu…”
Başlangıçta hamd vardır.
Kul övdüğünü zanneder,
ama öven de O’dur,
övülen de O’dur,
övgü de O’ndandır.
Ve kul…
Sadece arada kalmış bir gölge
Gölgeyi büyüten ışık değil, duvardır.
Çömlek,
Çömlekçinin parmak izini taşır,
niyetini bilemez
İz vardır, maksat saklıdır
Harf,
Kalemin ucundan doğar,
yazarın kalbini okuyamaz
Varlık, zuhur eder Zât’ı kuşatamaz
Kuşatan, kuşatılamaz
Şeriatte şükür sandığımız,
tarikatte övgü sandığımız,
hakikatte acziyet olur.
Çünkü mamul,
mamul edeni gereği gibi övemez.
Çömlek, çömlekçiyi ancak çömlek
kadar anlatır
Ben görünmez, görünmez olduğu için
her şeyi örter. İşte perde budur
Dil hangi mertebeyi tattıysa o tad
kader olur
Hamdin en yükseği
övmenin yükselmesi değil,
övenin eksilmesidir.
Müezzin okur,
imam tekrar eder.
Halktan Hakk’a,
Hakk’tan halka.
Her zerre hamd eder.
Taş da, kuş da, nefes de.
Çünkü hiçbir şey yoktur ki
O’nu hamd ile tesbih etmesin.
İnsan… emaneti taşır
Kim hangi mertebeden hamd ettiyse
o sancak altında toplanır.
Hamd;
şükürden büyüktür.
Övgüden derindir.
Sessizlikten yakındır.
Ve en yüksek hamd
Kulun yokluğudur.
Çünkü hamd,
söz değil…
dönüştür.
Dilin sustuğu, benin çözüldüğü,
övgünün sahibine döndüğü an
Dönüşte, kalan kimse yoksa?
mim